Sizce de burada çok yaman bir çelişki yok mu? Bu kadar çok "anıyoruz" da, neden bu kadar az "iyileşiyoruz"?

Aslında mesele şu: İnsan, dış dünyadaki kaleleri fethetmeye kalkmadan önce kendi içindeki o gürültülü mahşer kalabalığını susturmak zorunda değil mi? Bizi yıkan şey, karşımıza dikilen düşmanlar değil; çoğu zaman kendi içimizde kendimizle imzaladığımız o "sessiz teslimiyet" anlaşmalarıdır. Bazen başarısız olmayız biliyor musunuz; aslında "başarmamaya" karar veririz. Çünkü yükselmek için sadece çalışmak yetmez; insanın önce kendi içindeki o sinsi sabotajcıyı, o egoyu dize getirmesi gerekir.

Bakın, Osho ne güzel söyler: "İnsan bir nehir gibidir; parçalara bölünürse çamur olur, bütün kalırsa okyanusa ulaşır." Biz bugün parça parçayız. Karar veren tarafımız başka telden çalıyor, yaşayan tarafımız başka... Buddha’nın o meşhur uyarısını hatırlayın: Binlerce savaşı kazanmaktansa, insanın kendi nefsini yenmesi en büyük zaferdir. Kendi üzerinde iktidar kuramayan, kendi hırsının planları altında ezilip gitmez mi?

Bir de şu "felaket tellalları" var, farkında mısınız? Sürekli kıtlık, savaş, susuzluk kehanetleriyle kalbimize korku salanlar... Korku, insanı yönetmenin en kolay yoludur ama hakikat korkuda değil, o eşsiz "tevekkülde" saklıdır. Hz. İsa’nın o meşhur vaazını düşünün: "Gökteki kuşlara bakın; ne ekerler, ne biçerler... Göksel Babanız onları doyurur. Siz onlardan çok daha değerli değil misiniz?" İnanç merhamet üretir dostlar; vahşet ve korku üreten şey inanç değil, insanın kendi karanlığıdır. Kur'an-ı Kerim'de "Şeytan sizi fakirlikle korkutur..." derken tam da bu tuzağa işaret etmiyor mu? Eğer birinin içinden merhamet çekilmişse, orada inanç bitmiş, geriye sadece öfkeyi besleyen bir fanatiklik kalmıştır. Hz. Musa’nın asası aslında sadece denizi yarmak için değil, insanın içindeki o kaskatı kesilmiş egoyu kırmak içindi.

Şimdi samimiyetle soralım kendimize: Sokaklarda "Allahu Ekber" diye bağıranlar bazen neden bize bu kadar uzak, bu kadar "cahil" görünüyor? Çünkü zikir dilde başladığında sadece bir ses dalgasıdır. Krishnamurti’nin dediği gibi: "Kelime, o şeyin kendisi değildir." "Su" demek susuzluğu gidermez; "Allah" demek de eğer ego hâlâ kendini dev aynasında görüyorsa insanı olgunlaştırmaz. Kelimeyi tekrar etmek kolaydır, o kelimenin anlamına dönüşmek ise gerçek bir "insan" olma kavgasıdır.

Gerçek inanç insanı yumuşatır, kalbini bir deniz gibi genişletir. Hakiki zikir sesi yükseltmez, kalbi yükseltir. Bağıran insan çoğu zaman kelimeyi değil, içindeki o bastırılmış öfkeyi büyütür. Oysa kalp nereye bağlanırsa, zamanla ona benzemeye başlar. Sabır bizi pişirir, tevekkül zihnimizi sakinleştirir, rabıta ise kalbimize yön verir.

Güneş çiçekleri açtırmak için gürlemez dostlar, sadece sessizce parlar. Bizim de daha yüksek sesle bağıran inançlara değil; daha derin, daha sessiz ve daha samimi bir merhamete ihtiyacımız var. Zulüm yaparak mukaddesatın arkasına sığınanlar, O’nu değil sadece kendi karanlıklarını temsil ederler.

Gelin, dilimizdeki gürültüyü biraz kısalım. Kalbimizdeki o genişliğe, o kadim sükûta dönelim. Ne dersiniz? Kendi içindeki savaşı bitiremeyen, yeryüzüne huzur getirebilir mi?

"Dilindeki gürültüyü değil, kalbindeki merhameti büyüt; zira dünya bağıranlarla değil, olanlarla iyileşir."

Yazar Soner Atabek

Hiç durup kendinize sordunuz mu: Sahiden, biz neye tapıyoruz?

Bugün sokaklara, elimizden düşürmediğimiz ekranlara ve o gürültülü sosyal medya meydanlarına baktığımızda, kadim inançların yerini sinsi ve tek bir dinin aldığını görüyoruz: Güce tapınma. Artık sadece güçlü olana boyun eğmiyoruz; gücü olanı kutsallaştırıyor, onu hatasız, sarsılmaz ve ölümsüz sanıyoruz.

Şifayı modern hastanelerden önce bir türbe eşiğinde, rızkı alnımızın terinde değil de bir otoritenin iki dudağı arasında arar olduk. Bir "kurtarıcı" beklemekten, Allah'ın bize üflediği o eşsiz iradeyi kullanmayı unuttuk. Peki, bir düşünün; bu zamana kadar güce tapanlar şimdi nerede? O sarsılmaz dediklerimiz, o "yıkılmaz" denilen kaleler nerede? Tarihin tozlu sayfaları, kendini dev aynasında görenlerin sessiz vedalarıyla dolu değil mi?

İnsan, aslında dayandığı duvarın yıkılmasından korktuğu için o duvara bu kadar sıkı sarılıyor. Oysa Allah’tan başkasından medet ummak kalbi yorar, ruhu yaşlandırır. İnsan sınırlıdır; bugün alkışlanan yarın bir kenarda unutuluverir. Kuran-ı Kerim bu geçici hengâmeyi ne güzel fısıldar kalbimize: “Yeryüzünde bulunan her şey fânidir. Ancak azamet ve ikram sahibi Rabbinin zatı baki kalacaktır.” (Rahmân, 26-27).

Sahi, sizi en son ne zaman biri sadece "siz" olduğunuz için sevdi? Çıkarı bittiğinde sırtını dönenler mi gerçek dost, yoksa sizi her halinizle bilen O mu?

Gerçek olgunluk, kimseyi kalbinde kahraman yapmamaktır. İlahi planda "süpermenler" yoktur; sadece görevini hakkıyla yapmaya çalışan emanetçiler vardır. Musa, elindeki kuru odun parçasına değil, o asayı vurduran sonsuz kudrete güvendiği için denizi yarabildi. İsa, her mucizesinde "Ben kendiliğimden bir şey yapamam" diyerek kaynağı işaret etti.

İçsel bir yolcu, güce değil, vereceği hesaba odaklanır. Çünkü o bilir ki; reklamı yapılan iyilik sadece egoyu besler, sessiz iyilikler ise göğe yükselir. Buda’nın dediği gibi: "Binlerce boş kelime yerine, duyulduğunda huzur veren tek bir kelime daha iyidir." Hakikat bağırmaz dostum; o sadece var olur. Onu ancak gürültüsünü dindiren kalpler duyabilir.

Kabul edelim; dünyevi yapılar ve devletler doğası gereği soğuktur. Onların kalbi yoktur, sadece bekası vardır. Vatanı, bayrağı, hatta o en kutsal olan dini bile bazen bizleri bir arada tutmak, bazen de sadece itaat ettirmek için kullanabilirler. Osho’nun dediği gibi: "Tüm organizasyonlar insanı köleleştirmek üzerine kurulur; oysa gerçek özgürlük içeriden gelir."

Hiç kendinizi bir sistemin içinde "işi bitince kenara atılan bir dişli" gibi hissettiğiniz oldu mu? İşte o an şu gerçeği hatırla: Müslümanın gerçek devleti yeryüzündeki hiçbir yapı değildir. Sistemler işi biteni siler, Allah ise senin o mahzun niyetini saklar. İnsanlar menfaat bitince yüz çevirir; Allah ise sen en dibe vurduğunda bile elini bırakmaz.

"...İnsanlar menfaat bitince yüz çevirir; Allah ise sen en dibe vurduğunda bile elini bırakmaz. Çünkü sistemler işi biteni siler, Allah ise kulunun niyetini saklar."

Krishnamurti, "Dünyayla barış içinde olmamanız bir sağlık belirtisidir" der. Bu, kavgacı olmak değil; dünyanın içindeki o geçici otoritesini kaybetmesidir. Allah bazen hayatını değiştirmez; sadece kalbinin yönünü değiştirir. Aynı sokaklarda yürürsün, aynı insanlarla konuşursun ama artık başka bir gözle bakarsın.

Dünya küçülmüş, kalp büyümüştür. Merhameti tadan bir ruh için artık boş rekabetler anlamsızlaşır, öfke yorucu gelir. Çünkü o, gücün "yapabilmekte" değil, "yapmamayı seçebilmekte" saklı olduğunu anlamıştır.

Zincirler kırıldığında özgürleşmeyiz. Ne zaman o zincire neden ihtiyaç duyduğumuzu anlarsak; yani korkularımızla, "başkaları ne der" sancımızla yüzleşirsek o zaman özgürüz. Bilge ruh, fani olana yaslanmaz. Çünkü bilir ki; fani olana yaslanan, her sarsıntıda bin kez ölür.

Unutmayın; tarih mahkemesi geç açılır ama hükmü asla gecikmez. Devletler düzen kurar ama sizin ruhunuza o derin anlamı veremez. İnsan ancak kendi vicdanıyla baş başa kaldığında büyür.

Şimdi kalbinize bir sorun: Biz sahiden güce mi tapıyoruz, yoksa gücü merhametle sınırlayan o görünmez, o sonsuz adalete mi teslim oluyoruz?

Cevabınız, sizin gerçek vatanınızdır.

Unutmayın; güce tapan fani korkularla yaşar, Hakka yaslanan ise kendi kalbinde en büyük devleti kurar.

Yazar Soner Atabek

“Zırh sadece mermiyi durdurmaz; güneşi de engeller, rüzgarı da keser, dokunmanın mucizesini de yok eder.”

Şunu hatırla; hiçbir düzen, hiçbir bayrak ve hiçbir dava, senin kalbinden daha kutsal değildir. Çünkü bütün yapılar insan içindir; insan o yapıların içinde kaybolup gitsin diye değil. Devletler kurulur ve yıkılır, fikirler mevsimler gibi değişir, partiler bir gün unutulur; fakat senin içindeki o saf iyilik, adalet duygusu ve vicdan zamana meydan okur. Kutsallık, bilek gücüne değil, niyetin berraklığına aittir. Hz. İsa’nın o sarsıcı sorusunu bir düşün: "İnsan tüm dünyayı kazanıp da kendi ruhunu kaybederse, bunun ona ne yararı olur?" Kalbini sertleştirip merhametini kaybettiğinde, en yüce sloganlar bile içi boş birer gürültüye dönüşür. Ama kalbi diri olan biri, sessizce bir iyilik yaptığında, hiçbir kimlik taşımadan hakikate hizmet eder. Bilge olan kişi, kalabalıkların coşkusuna değil, kendi vicdanının o derin sessizliğine kulak verir.

Eğer hala bir yerlerden korunmaya çalışıyorsan, bil ki ruhun hala bir uykunun içindedir. Bu seni yargılamak için değil, bir dost sofrasında paylaşılan bir teşhistir. Uyuyan insan, rüzgarı bile düşman sanır; uyanmış olan ise rüzgarın ona ne anlatmak istediğini okur. Osho’nun dediği gibi, korku içindeyken kapılarını kapattığında sadece düşmanı değil, hayat veren güneşi de dışarıda bırakırsın. Gerçek tehlike dışarıda değil, kendi körlüğümüzdedir. Budist öğretilerin o zarif "uyanış" hali tam da buradadır: Uyanan kişi artık nehirden korunmaya çalışmaz, nehrin kendisi olur.

Bizler genelde Ayetel Kürsi’yi bir duvar gibi okuruz. Kelimeleri üst üste yığarak görünmez bir sur inşa ettiğimizi sanırız. Karanlığı dışarıda tutmak, musibeti uzaklaştırmak isteriz. Ama ayet bir duvar değildir, ayet bir kapıdır. Duvar korkudan yapılır, kapı ise farkındalıktan. Kur'an-ı Kerim'in "Allah size şah damarınızdan daha yakındır" (Kaf, 16) müjdesi üzerine düşün. Eğer O bu kadar yakınsa, araya ördüğün her duvar aslında O’nunla senin arandaki mesafedir. "O’ndan başka ilah yoktur" dediğinde, aslında kendi içindeki o kibirli "benlik" tahtını sarsarsın. Hz. Musa’nın Tur Dağı’nda pabuçlarını çıkarması gibi, sen de bu kapıdan geçerken dünyevi zırhlarını bırakmalısın. Çünkü içeride korkulacak bir şey yoktur, sadece Mutlak Hakikat vardır.

“Ayet bir duvar değil, bir kapıdır; duvar korkudan örülür, kapı ise farkındalıktan açılır.”

Zırh ağırdır, insanı yorar ve sınırlar. Zırhla koşan hızlı olamaz, zırhla bakan derini göremez, zırhla seven asla tam teslim olamaz. Krishna’nın Arjuna’ya öğütlediği gibi; görevini yap ama sonuca tutunma. Zırh, bizim o korkulu tutkumuzdur. Oysa asıl koruma çelikte değil, bilinçte saklıdır. Farkındalık, ağırlığı olmayan bir kalkandır; parlamaz, gösteriş yapmaz ama kesindir. Bu hale gelen insan, olaylara çarpmadan görür, kırılmadan sezer. Bu bir kaçış değildir, bu muazzam bir anlayıştır. Uyanan kişi için artık "ben ve dünya" ayrımı kalmamıştır. Dışarıdaki fırtına, içerideki denizi asla dalgalandırmaz.

“Ben dua ederek korunmadım; uyandığım için korundum.”

Peki, dualarımız neden hep bir talep listesi gibi? İnsanlar duanın kabulünü hep dışarıda arar; işlerin yolunda gitmesinde, belanın uzaklaşmasında... Oysa duanın en büyük kabulü, senin uyanışındır. Korkun azalınca duan temizleşir, telaşın gidince niyetin berraklaşır. İşte o an sessizce şunu anlarsın: "Ben dua ederek korunmadım. Uyandığım için korundum." Şimdi dur ve kendine sor: Savunduğun o yüksek duvarlar seni gerçekten özgür mü kılıyor, yoksa seni kendi hapishanen mi yapıyor? Dünya seni incitemez; seni inciten dünyaya dair beslediğin beklentilerindir. Buda’nın hatırlattığı gibi; binlerce savaşı kazanmaktansa, kendi kendini fethetmek çok daha yücedir. Kendi korkusunu fetheden insanı hiçbir ordu kuşatamaz.

Yolun sonunda geriye neyi savunduğun değil, nasıl bir insan olarak yaşadığın kalacak. Bu yüzden bugün korunmayı bırak ve uyanmayı dile. Zırhını çıkar, ağır yüklerini yere bırak ve o kapıdan içeri süzül. Unutma; fırtınadan korkan dalga, denizin bir parçası olduğunu unutan dalgadır. Denizi hatırla. Hakikati hatırla. Asıl mucize belanın gitmesi değil; belanın ortasında bile kalbi temiz, ruhu diri ve vicdanı huzurlu kalabilmektir. Çünkü dünyayı değiştiren şey ideolojiler değil, içi temiz kalabilmiş o nadir insanlardır.

“Fırtınadan korkan dalga, denizin bir parçası olduğunu unutan dalgadır. Denizi hatırla.”

Yazar Soner Atabek

"İnsan, ceketini iliklediği her faniyle birlikte aslında ruhunu da düğümler."

Hiç düşündünüz mü; özgür olduğumuzu sandığımız bu koca dünyada, aslında kaç bin tane görünmez efendimiz var? Sabah uyandığımızda zihnimize üşüşen o bitmek bilmeyen kaygılar, birinin önünde boyun bükerken içimizde hissettiğimiz o tuhaf küçülme duygusu, "el alem ne der" putuna kurban ettiğimiz çocuksu hayallerimiz ve sırf konforumuz bozulmasın diye yuttuğumuz onca acı hakikat… Modern insan, boynundaki tasmayı parlak unvanlarla, lüks evlerle veya marka logolarıyla süslediğinde özgürleştiğini sanıyor. Oysa gerçek hürriyet, birinin karşısında düğmelediğimiz o ceketle birlikte ruhumuzu da iliklemeyi bıraktığımız an başlar. Dünyadaki güç odakları; krallar, baronlar ve tiranlar, varlıklarını hep senin korkun üzerine inşa ettiler. Korktukça bağlandın, bağlandıkça düşünmeyi bıraktın. Oysa o büyük çağrı, bu korkuyu kuldan alıp her şeyin gerçek sahibi olan O’na yönlendirmemizi ister. Bu bir köleleşme değil, aksine kulun kula kul olmaktan kurtulduğu en büyük özgürlük eylemidir. Çünkü kula yönelen korku seni küçültür, seni aciz bir gölgeye çevirir; ama O’na yönelen o derin sevgi ve haşyet seni arındırır, seni büyütür. Unutma, insan en çok korktuğu şeye benzemeye başlar; o yüzden korkunu yalnızca O’na ver ki, O seni kendi güzel isimleriyle, kendi asaletinden bir nefesle yeniden var etsin.

Sadece kendi inancımızda da değil, insanlık tarihinin tüm o kadim vicdanları bize hep aynı şeyi fısıldadı aslında. Buda, dışarıdaki unvanlara tutunmanın bir göz boyaması olduğunu söylerken "Kendi kendinizin ışığı olun" diye yalvarıyordu; çünkü bir başkasının ışığına sığındığında kendi karanlığında kaybolursun. Lao Tzu, gerçek hakikatin gürültülü unvanlarda değil sessizlikte olduğunu, bir lidere taparcasına bağlanmanın insanı kendi özünden kopardığını anlatıyordu. Yüzyıllar sonra Hz. İsa, unvanların altında ezilen yorgun ruhlara "Yeryüzünde kimseyi 'Baba' diye çağırmayın, tek bir otoriteniz var; O da göksel olandır" diye seslenirken, aslında insanın onuruna vurulan prangaları kırıyordu. Krishna ise bizi sarsıcı bir benzetmeyle uyarıyordu: Bir faniye tapınmak, azgın dalgaların ortasında boğulurken kurtulmak için bir başka taşa sarılmak gibidir; oysa o taş da seninle birlikte dibe çökecektir.

Şimdi gel, elimizi kalbimize koyalım ve kendimize dürüstçe soralım: Biz bugün kimlerin önünde ceket ilikliyoruz? Kimin adı geçtiğinde sesimiz titriyor, kimin yanlışı karşısında "vardır bir hikmeti" diyerek dilsiz kalıyoruz? O devrimci cümle, "Yalnız Sana kulluk ederiz" ($إِيَّاكَ نَعْبُدُ$), bugün bizim hayatımızda gerçekten ne kadar yer kaplıyor? Bu sözü her söylediğimizde dünyadaki tüm sahte tahtları yerle bir etmemiz gerekirdi. Ama biz; bir parti liderini hatasız ilan ederken, bir şeyhin gölgesinde kendi irademizi yok sayarken aslında kendi putlarımızı yaratıyoruz. Birine "Reis, Efendi, Ağam, Paşam" diyerek verdiğin her unvan, kalbinde ona ayırdığın yer kadar senin özgürlüğünü kemiriyor. Eğer bir isim hakikatin önüne geçiyorsa, o isim artık senin için bir perdedir.

Üstelik bu esaret sadece insanlara da değil. Modern dünyanın o parıltılı "Altın Kafesi"ne, konfor alanımıza ne kadar da köle olduk. Ruhumuzu hangi taksitlere, hangi lüks sitelerin güvenliğine sattık? "Aman huzurum bozulmasın" diyerek kaç haksızlığa göz yumduk? Altımızdaki araba, bankadaki rakam, oturduğumuz evin semti… Kaçımız bunlara, bir insana eğilmekten daha feci şekilde eğiliyoruz? Konfor, modern insanın ruhunu uyuşturan bir afyondur. Bir markanın tutkunu olmakla bir faniye kul olmak arasında, özgürlük namına hiçbir fark yoktur. İbrahim peygamberin o meşhur haykırışı gibi; batıp gidenleri sevmemeli insan. Çünkü batacak her şey, seni de beraberinde o derin karanlığa çeker.

Seni zayıflatan, seni bir kula veya geçici bir eşyaya tapınmaya mecbur eden her kelimeyi kalbinden söküp atma vakti gelmedi mi? Sen birilerine sığındıkça küçülüyorsun, acizleşiyorsun. Oysa Âlemlerin Rabbi seni ayağa kalkman için, onurunla yaşaman için çağırıyor. İnsan ancak O’nun huzurunda eğildiğinde, başka hiçbir gölgenin önünde eğilmeyecek kadar devleşir. Boynundaki o görünmez zincirleri kır artık. Konforunun seni esir almasına, unvanların seni kör etmesine izin verme. Hakikatin yolu müritlik üretmez, hürriyet doğurur. Kimsenin önünde haksız yere eğilme; çünkü hakikat sessizdir ve o sessizliğe yaslanan, hiçbir fani fırtınada yıkılmaz.

"Boynundaki zinciri altınla kapladığında esaretin bitmez; sadece köleliğin parıldar. İnsan, ancak hiçbir gölgeye sığınmayacak kadar ayağa kalktığında gerçekten özgürdür."

Yazar Soner Atabek

Hiç düşündünüz mü; bunca koşuşturmanın, bunca gürültünün arasında bazen sadece durmak, dünyaya verilmiş en asil cevap olabilir mi? Herkesin size "daha hızlı koş" dediği, daha çok kazanmanızı, daha çok görünmenizi emrettiği bu çağda, geri çekilip kendi sessizliğinize sığınmak bir mağlubiyet midir, yoksa ruhun istiklali mi? Bazen hiçbir şey yapmamak, aslında dünyaya "Sen beni kullanamazsın" demektir. Belki dışarıdan bakıldığında kaybeden taraf siz gibi görünürsünüz; çünkü dünya sadece vitrini, kavgayı ve alkışı sever. Ama Osho’nun o sarsıcı cümlesini hatırlayın: “Zihin her zaman bir yere varmak ister, oysa ruh zaten oradadır.” Peki siz, en son ne zaman bir yere yetişmeye çalışmadan, sadece kendi ruhunuzun olduğu o durakta beklediniz?

Hayat bu ya, bazen dizlerimiz kanamadan, o sert toprakla tanışmadan asıl menzilimizi bulamıyoruz. Düştüğünüzde sadece bedeniniz mi acıyor, yoksa o devasa gururunuzun kırılış sesini mi duyuyorsunuz? İnsan, bir şeyleri kaybetmeden o sahte fazlalıklarından arınamıyor. Kibir dağılıyor, sahte dostlar ve maskeli sevgiler birer birer ellerimizin arasından kayıp gidiyor. Aslında kaybettiğiniz her şey, ruhunuzun üzerindeki bir yüktü belki de. Bazı yenilgilerin zaferden daha değerli olmasının sırrı burada gizli değil mi? Zafer insanı bazen öyle bir sarhoş eder ki, kim olduğunu unutur; ama yenilgi insanı ayıltır, ona aynadaki gerçek yüzünü gösterir. İncil’de dendiği gibi: "Kendini yücelten alçaltılacak, kendini alçaltan ise yüceltilecektir." Bir makamı, bir itibarı ya da çok sevdiğiniz bir gücü kaybettiğinizde, eğer kalbinize giden o gizli kapıyı aralayabiliyorsanız, sizce gerçekten kaybetmiş mi sayılırsınız? Yoksa kendi nefsinize karşı en büyük zaferinizi mi kazanıyorsunuz?

Bazen bir şeyi hırsla elde edersiniz; bir mevki, büyük bir aşk ya da herkesin gıpta ettiği bir şöhret... Ama o zirveye çıktığınızda şunu fark ettiniz mi hiç: Kazandığınız şey sizi özgürleştirdi mi, yoksa ona hizmet eden bir köleye mi dönüştürdü? Sahip olduklarınız arttıkça huzurunuz mu arttı, yoksa onları kaybetme korkusu mu gecelerinizi çaldı? Krishnamurti’nin dediği gibi; "Sakatlanmış bir topluma iyi uyum sağlamış olmak, bir sağlık belirtisi değildir." Eğer kazandığınız her şey sizi özünüzden, o saf çocukluğunuzdan uzaklaştırıyorsa o başarı aslında tatlı bir zehir değil midir? Eğer bir yenilgi sizi hakikate yaklaştırıyorsa, o yenilgi bir rahmet değil de nedir? Kur’an-ı Kerim'in o dindirici sesine kulak verelim: "Sizin hayır bildiklerinizde şer, şer bildiklerinizde hayır vardır. Allah bilir, siz bilmezsiniz." (Bakara, 216).

Hayat tek perdelik bir oyun değil ki, her şey bugünden belli olsun. Acele edenlerin yanıldığı, sabırla bekleyenlerin gördüğü bir yol burası. Bazen susarak yürürsünüz ve o sessizlik sizi en uzağa taşır; bazen çok kazanırsınız ama döner bakarsınız ki kendinizi kaybetmişsiniz. Gerçek bilgelik, dünya hangi madalyayı boynunuza asarsa assın, kendinize sadık kalabilmektir. Buda’nın dediği gibi, bin savaşı kazanmaktansa insanın kendi kendini fethetmesi en büyük zaferdir.

Unutmayın sevgili okur; "Dünya seni kullanabildiği kadar başarılı sayar, ruhun ise sen dünyaya teslim olmadığın kadar özgürleşir. En büyük zafer, dışarıdaki kalabalıklar tarafından alkışlanmak değil, kendi içindeki yalnızlıkta başı dik yürüyebilmektir." Şimdi kendinize dürüstçe bir sorun; bugün dışarıda kaybederken, içeride neleri kazanmaya başladınız?

Yazar Soner Atabek