Keşke zamanın dışına çıkıp hayatımızı dışarıdan izleyebilsek. Maalesef böyle bir imkanımız yok. Üç kapılı zaman tünelinin içinden sırasıyla geçmek zorundayız.
Evet, zaman tünelinin üç kapısı var. Birinci kapı geçmişe açılıyor. Bu kapı en çok bilgi sahibi olduğumuz kapıdır. Yaşanmış ve geçmiştir. İçerisinde anılarımız vardır. Neler yaşadığımızı hatırlarız.
İkinci kapı geleceğe açılır. Bu kapı hakkında nerdeyse hiçbir şey bilmiyoruz. Fakat kapının girişinde kocaman bir levha asılı. Bu levhada hayallerimiz, beklentilerimiz, ümitlerimiz, korkularımız yazılı. Yani ikinci kapıdan çok şey bekliyoruz.
Üçüncü ve en önemli kapı ise yaşadığımız anın kapısıdır. Hayatımız daha çok bu kapıdan girerek yaşanır.
Fiziki zamanlar geçmiş, gelecek ve yaşanmakta olan an olarak üçe ayrılsa da insan aklı üç zaman diliminde aynı anda yaşayabilir.
Bu yazının konusu ise ilk kapıdan (geçmiş kapısı) girip kapıyı arkadan kapatmanın yanlışlığı üzerinedir. Hayatında büyük acılar yaşayan insanlar bazen kendini o anının içine hapseder. O anda takılıp kalır. Fakat zaman bize bağlı değildir. Biz geçmişin kapısını kapattığımız anda diğer kapılar kapanmıyor. Onlar açıktır, zaman akmaya devam eder.
Takılıp kaldığımız acılar zamanla büyük bir girdaba dönüşür. Hayatımızda ne varsa içine çekip yok eder. Yok olan sadece kendimiz olmayız. Bizi seven her insanı yakasından tutup bu girdaba çekeriz.
Kendi geçmişimden bir örnek vereyim. Annem ve babam farklı zamanlarda öldü. Her birini kaybettiğimde, anlatılamayacak acılar hissettim. Adeta aklım bomboş kaldı, düşünemiyordum. Zaman durmuştu. Hareketsiz, sonsuz, gri bir boşluğa düşmüş gibiydim. Annem babam gidince dünyanın sonu geldi zannettim.
Gerçek ise bunun tam tersiydi. Dünya dönüyor, zaman akıyordu. Yerine getirmem gereken sorumluluklar vardı. Girdaptan çıkmazsam onları yapamayacaktım. Hayatın olağan bir akışı vardı. Her canlı doğup büyüyüp ölüyordu. Kabullenmek zor olsa da anne ve babam bu dünyadaki süresini doldurup öteki aleme geçmişti. Yok olmamış, sadece dünyalarını değiştirmişlerdi. Bu dünyadaki sürem dolunca onlara kavuşacaktım.
Üzerime kapanan birinci kapıyı açıp çıktım. Üçüncü kapıya (yaşadığımız an) gelip hayata devam ettim. Şu hayatta başımıza gelecekleri kontrol edemeyiz, ancak hayatımızı kontrol edebiliriz.
Yanlış anlaşılma olmasın, bizi biz yapan birinci kapıdır. Onu yok sayamayız. Sadece bazı anılara takılıp kalmayalım, diyorum.
Yazımı Gogol’un trajikomik bir hikayesinden alıntı yaparak bitirmek istiyorum. Hikayeyi okumamın üzerinden uzun zaman geçti. Yanlış hatırladığım yerler olursa beni affedin.
Takıntılı bir genç memur olarak atanır. Görev yeri hükümet konağıdır. Atamasının üzerinden biraz zaman geçer. Kış gelir, hasta olur. Yine de izin almaz. O şekilde işe gider. Aksilik bu ya, sürekli hapşırmaktadır.
Bir şey olur, odasından acele ile koridora çıkar. Tam o sırada kaymakam da koridordadır. Memur kendini tutamaz, kaymakamın üzerine doğru hapşırır. Arkasından kaymakamın elbiselerini temizlemek ister. Kaymakam onu umursamaz bile, yoluna devam edip gider.
Takıntılı bunu sorun eder. Kaymakam niye böyle davrandı diye düşünür. Yoksa kendisine çok mu kızmıştır? Kızdıysa ne ceza verecektir? O gün hiçbir iş yapmaz. Sürekli kaymakamın kendisine ne kadar kızdığını düşünür durur.
Mesai biter, eve gelir. Evdekiler yemek için onu beklemektedir. Memur yemez, içmez, kimseyle konuşmaz. Odasına girip yatağının üzerine yüzüstü yatar. Sabah olduğunda ise artık hiç uyanamaz.
